ដដដដដដដដដដដដដដដ

នាងខ្ញុំឈ្មោះ តូច ថា ភេទ ស្រី អាយុ =15;=17; ឆ្នាំ ទីលំនៅភូមិR03;ត្បូងក្តីR03;ឃុំដំរីពួន R03;ស្រុកព្រៃវែងR03; ខេត្តព្រៃវែងR03;=00; R03;ក្រោយពីប្តីនាងខ្ញុំស្លាប់ចោលទៅR03;ការរស់នៅរបស់នាងខ្ញុំតែពីរនាក់ម្តាយR03; និង កូន            សែនលំបាកវេទនាជាទីបំផុតរកទីពឹងគ្មាន សូម្បី តែលុយR03;=17;=12;=12;=07; R03;ក៏គ្មានដែរR03;នាងខ្ញុំត្រូវបង្ខំចិត្តលក់កំលាំងពលកម្មដើម្បីរកលុយទិញអង្ករហូប និង ចិព្ចឹាមកូន        ដោយសារសុខភាពនាងខ្ញុំ ចេះតែទ្រុតទ្រោមទៅ=03; និង ទទួលការរើសអើងយ៉ាងខ្លាំងពី ញាតិមិត្តក្នុងភូមិធ្វើអោយខ្ញុំមិនសូវហ៊ានចេញមុខ និង មានការប៉ះពាល់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងដោយរស់នៅក្នុងសំពាធសង្គមបែបនេះ គ្មានញាតិមិត្តណាហ៊ានទៅលេង សូម្បីតែកូនខ្ញុំក៏គេមិន អោយកូនគេលេងជាមួយដែរ សុខភាពនាងខ្ញុំ ចេះតែទ្រុតទ្រោមទៅ=03; ខ្ញុំចេញដំបៅពេញមុខR03; ព្រមទាំងកូនពេលនោះខ្ញុំអស់សង្ឃឹមក្នុង ការរស់នៅគឺលែងចង់រស់   =00;

ថៃ្ងមួយជាភព័្វសំណាងរបស់នាងខ្ញុំក្នុងខែ =21;/=14;=12;=12;=18; អង្គការពន្លឺនៃក្តីសង្ឃឹម បានធ្វើកម្មវិធីផ្សព្វផ្សាយអប់រំសុខភាពល្អ ស្តីពីវិធីបង្ការការចំលងមេរោគអេដស៍ និង ការទប់ស្កាត់ការរីករាលនៃមេរោគអេដស៍មកនាងខ្ញុំបានចូលជាសមាគមអ្នកផ្ទុកមេរោគអេដស៍ ដែលគ្រប់គ្រងដោយ អង្គការពន្លឺនៃក្តីសង្ឃឹម ធ្វើអោយនាងខ្ញុំបានទទួលសេវាមួយចំនួនដូចជាៈ បានទទួលការលើកទឹកចិត្ត គាំទ្រផែ្នក សតិស្មារតី បានផ្តល់ចំណេះដឹងមួយចំនួនពី ហ៊ីវ/អេដស៍ ធ្វើអោយខ្ញុំចេះថែទាំ និង ការពារខ្លួនពីការចំលងរោគឱកាសនិយមមួយចំនួន និង ផ្តល់សាហ៊ុយធ្វើដំណើរទៅបើកថ្នាំR03;R03; និង មើល CD4 មិនតែប៉ុណ្ណោះR03; អង្គការបានផ្តល់ទុនមួយចំនួនសំរាប់នាងខ្ញុំ ខ្ចីធ្វើដើមទុនរកស៊ី ទៀតផង=00; រហូតដល់ពេលនេះ នាងខ្ញុំមានបាយហូបគ្រប់គ្រាន់ ជីវភាពធូធារ មានថវិការអាចដោះស្រាយជីវភាពខ្លួនឯងបាន មានជីវិត ពេញមុខពេញមាត់នឹងគេ គ្មានការរើសអើងមិនថាតែនាងខ្ញុំទេ អ្នកផ្ទុកមេរោគអេសដ៍ដទៃ ទៀតក៏ដូចនាងខ្ញុំដែរR03;=00;

នាងខ្ញុំមានចិត្តរីករាយនិងអំណរយ៉ាងក្រៃងលែងដោយគុណបំណាច់របស់អង្គការពន្លឺនៃក្តីសង្ឃឹមហាក់បីដូចជាអ្នកផ្តល់ជីវិតជាថ្មីសំរាប់អ្នកផ្ទុកមេរោគ ដូចជារូបនាងខ្ញុំនេះ នាងខ្ញុំគិតថាប្រសិនបើគ្មានការជួយគាំទ្រពី អង្គការពន្លឺនៃក្តីសង្ឃឹម ទេម៉្លេះសមនាងខ្ញុំគ្មានជីវិត រស់ដល់សព្វថ្ងៃនេះទេ=00;